تاریخچه:
سفیدک کرکی مو برای اولین بار در جهان درسال 1837 توسط schweinitz درآمریکای شمالی روی موهای وحشی مشاهده و ثبت گردید. بیماری با انتقال پایه‌های مقاوم به فیلوکسرا از امریکا به فرانسه و اروپا منتقل شد. شدت خسارت درفرانسه به حدی بود که صنعت شرابسازی را به رکود کشانید. بیماری در ایران برای اولین بار درسال 1325 توسط اسفندیاری گزارش شد.
 
عامل بیماری: 
ریسه قارچ عامل بیماری زا Plasmopara viticola  بدون جداره عرضی بوده و فقط حیف های پیر آن  ممکن است گاهی دارای جداره عرضی باشند . قطر ریسه از یک تا 60 میکرون متغییر است فرم جنسی آن اوسپور و فرم غیر جنسی آن زئسپور نام دارد .این بیماری در مناطقی که رطوبت بالاست شیوع دارد . سفیدک داخلی به برگ ها ؛ میوه ها و شاخه ها ی مو صدمه می زند و در اثر مرگ بافت مورد حمله خسارت بیماری ممکن است به 50 تا 75 درصد محصول برسد یا اینکه آن را به طور کلی نابود کند .
علایم:
علایم بیماری روی شاخه، برگ، گل، حبه و سرشاخه های جوان مشهود است ولی بارزترین نشانه های بیماری روی خوشه دیده می شود و بیشترین خسارت هم از آلودگی خوشه ها ناشی می شود.روی سطح حبه های آلوده علایم به راحتی قابل تشخیص است. پوشش سفید متمایل به خاکستری (بور) روی حبه ها به خصوص در اطراف دم گاه آن ها که توده میسلیوم و کنیدی های قارچ عامل بیماری است، به وجودمی آید. زیر پوشش یاد شده در سطح پوست حبه ها لکه های نکرونیک دیده می شود که رنگ آن ها قهوه ای متمایل به تیره است. صدمه قارچ به پوست و نکروز شدن آن ها باعث ترکیدگی حبه ها می شود و راه نفوذ قارچ های دیگر را فراهم می سازد. حمله بیماری به دانه  ها در اوایل تشکیل باعث ریزش زیاد از حد حبه های تازه تشکیل شده و خوشه تنک می شود آلودگی خوشه ها موجب ریزش حبه ها، کثیف شدن و ترکیدگی آن ها می شود و گاهی همراه با پوسیدگی و ترکیدگی همراه است.نشانه های بیماری روی تمام قسمت های سبز درختان به خصوص روی برگ ها، جوانه ها وخوشه ها دیده می شود. برگ ها از همان ابتدا تا موقعی که به طور کامل برسند، مورد حمله قرار می گیرند، ولی وقتی طول آن ها بین 2 تا 3 سانتی متر باشد بسیار حساس است و با افزایش سن برگ ها از حساسیت آن ها کاسته می شود. نخستین علایم بیماری روی برگ به طور معمول در سطح بالایی آن ظاهر می شود. لکه های بیماری معمولا در وسط و گاهی در حاشیه پهنک به صورت لکه هایی رنگ پریده بروز می کند و خیلی زرد است و حالت شفاف روغنی به خود می گیرد. در سطح زیرین برگ در محل لکه های روغنی در هوای مرطوب، لکه هایی پیدا می شود که سطح آن ها پوشیده از قارچ است و حالت کرکی و پنبه ای دارد. پهنک برگ در محل لکه ها خیلی زود قهوه ای می شود و اندام های غیرجنسی خشک موجب انهدام قسمت هایی از پهنک برگ می شود. برگ های مسن اگر مورد حمله قرار گیرد لکه ها کوچک و زاویه دار می شود و برگ حالت موزائیکی به خود می گیردحبه های انگور از همان اوایل پیدایش تا وقتی اندازه آن ها به 5/2 تا 3 میلی متر می رسد آلوده می شود. حبه های بزرگ معمولا مورد حمله قرار نمی گیرد و چنان چه آلوده شود قهوه ای، چروکیده و خشک می شود. سرشاخه های مبتلا، ضخیم و بدشکل می شود و ممکن است انتهای آن ها پیچیدگی پیدا کند و روی آن ها پوشش سفید قارچ ظاهر  شود که مانند دیگر اندام ها باعث قهوه ای شدن و خشک شدن آن ها می شود. عامل بیماری قارچی به نام Plasm opara viticola است.
چرخه بیماری:عامل سفیدک مو زمستان را به صورت اووسپور در داخل برگ های مرده و گاهی در میوه و شاخه مرده می گذراند.در برخی از نقاط قارچ ممکن است زمستان را به صورت ریشه در شاخه های آلوده نیز بگذراند.برگ های مرده در زمستاه می پوسند و اووسپور ها را آزاد می کنند . در شرایط بارانی فصل بهاراووسپور ها به وسیله باران و یا باد بر روی گیاهان منتقل شده اند و یا در سطح خاک هستند جوانه می زنند .  اسپوری که دراثراین جوانه زدن تولید می شود؛ زئسپور هایش با آب و باد به برگ های خیس نزدیک به سطح خاک منتقل می شوند و آنها را آلوده می کنند. رخنه قارچ از طریق روزنه های زیر برگ انتقال پیدا می کند ؛ سپس ریسه در داخل فضا های بین سلولی برگ منتشروبا فرستادن هوستوریم های کروی به داخل سلول ها مواد غذایی خود را کسب می کنند ریسه ها به رشد خود ادامه داده و وقتی که فضای خالی بین روزنه ها در زیر ایجاد می شود درپشت برگ تولید توده ای از قارچ می کند . ضمن پیشرفت بیماری سلولهاپلاسمیده گشته از بین می روند وهیف ها توسط باد و باران پخش وبه گیاهان مجاور انتقال پیدا می کنند . وقتی اسپورانژیوم ها در سطح خیس برگ قرار می گیرند جوانه زده سپس از طریق روزنه ها آلودگی های ثانویه را بوجود میاورند.
مبارزه:
زهکشی تاکستان به منظور کاهش رطوبت وهرس سر شاخه های آلوده  وجمع آوری و زیر خاک کردن یا سوزاندن برگ ها  واستفاده از واریته های مقاوم  واستفاده از قارچکشهای کاپتان زینب مانب و محلول بردو
مبارزه شیمیایی:
 مبارزه شیمیایی در مناطقی که بیماری شیوع دارد بهترین روش مبارزه است. قارچ کش های معدنی مانند نمک های مس، دی تیوکار بامات ها و گروه فتالمیدها به عنوان سم پاشی های پیش گیری کننده توصیه می شود. قارچ عامل بیماری در برابر این قارچ کش ها مقاومت نشان نمی دهد و مدت دوام قارچ کشی آن 7 تا 10 روز است.2 گروه از قارچ کش های سیستمیک روی سفیدک داخلی مو بسیار موثر است. وقتی آن ها را به کار ببریم وارد گیاه می شود و 3 خاصیت دارد. بر اثر بارندگی قارچ کش ها از بین نمی رود، خواص معالجه کنندگی دارد و بالاخره اندامی که بعد از سم پاشی تشکیل می شود از آلودگی به بیماری آن ها جلوگیری می کند. فواصل مصرف آن ها حدود 14 روز است. فسفو تیل آلومینیوم و متالاکسیل از این 2 گروه است مصرف مداوم این قارچ کش ها باعث ایجاد مقاومت در قارچ عامل بیماری می شود بنابراین نبایدچند سال پشت سر هم تنها از این قارچ کش ها استفاده کرد.
کنترل:
1_کاپتان wp 50 % و 3 درهزار
2_زینب wp 80 % و 3-2.5 درهزار
3_مانب wp 80 % و 2.5- 2 درهزار
توصیه‌ها: نوبت اول سمپاشی قبل از گلدهی و تکرار آن هر 10- 7 روز بر اساس نیاز انجام شود. هرس  
سبز در کاهش بیماری موثر است..