هرس درختان زردآلو:

زردالو های خوش رنگ

 

گیاه زردآلو از زمان های بسیار قدیم حدود چهار هزار سال پیش در چین کشت می شده است. ولی عده ای از محققین بر این باورند که زردآلو برمی ارمنستان می باشد. از آنجایی که گل های زردآلو زود باز می شوند بیشتر در معرض خطر سرمای بهاره قرار می گیرند. لرذا بایستی در مناطقی که همه ساله سرمای دیررس بهاره وجود دارد از کاشت درختان زردآلو خود داری نمود. به طور کلی درختان زردآلو طالب زمین های گرم و سبک می باشند. جوانه های گل در درختان زردآْلو قبل از باز شدن می تواند سرمای ۴- درجه سانتی گراد را تحمل نماید و پس از باز شدن گل ها درجه حرارت های کمتر از ۲- درجه سانتیگراد موجب سرما زدگی آنها می شود. نکته جالب، حساسیت گل های زردآلو به باران است و در اثر باران صدمه زیادی می بیند. امروزه با استفاده از برخی هورمون ها مثل آلار یا سایکوسل (ccc) می توان دوره رشد و زمان شکوفا شدن گل ها را در درختان زردآْلو تا حدی با تاخیر انداخت و از خسارت حاصله در اثر حرارت های زیر صفر در اوایل فصل جلوگیری کرد.


پایه های مناسب برای زردآلو:

پایه های بذری برای زمین های گرم و خشک و سنگلاخی و نامرغوب توصیه می شود. ولی پایه های بذری هلو و گوجه که زردآْلو روی آنها پیوند می شود مورد استفاده قرار می گیرد. بهترین پایه زردآلو پایه های انواع هلو می باشد. در زمین های سنگین و نا مرغوب پایه گوجه برای زردآلو مناسب می باشد.
هرس زردآلو:

به طور کلی میوه زردآلو نیز بر روی شاخه های یک ساله تشکیل می شود و گاهی میخچه هایی که در روی شاخه های یک ساله تشکیل می گردند می توانند بین دو تا سه سال بارآور باشند و بعدا خشک شوند. حال با توجه به کیفیت باردهی در روی اندام ها در صورت عدم اجرای هرس شاخه های خشک و کم بار انبوهی در درختان ایجاد کرده و موجب نرسیدن نور به داخل تاج می شوند.
هرس فرماسیون درختان زردآلو:

هرس فرمی در درختان زردآْو از تنوع خاصی برخوردار است و به صورت پا بلند و نیمه پابلند پرورش می دهند. دیگر فرم هایی که برای پرورش فرمی زردآلو مرسوم می باشد فرم جامی بدون محور و با محور – بادبزنی با شاخه های مایل بادبزنی یا شاخه های افقی و پالمت ساده است.
هرس باردهی درختان زردآلو:

همانطوری که مشخص است هدف از هرس باردهی، ایجاد و تولید شاخه های جدیدی می باشد که بتوانند جانشین شاخه هایی که بارآوری آنها محدود و یا متوقف شده است، گردند. لذا شناسایی شاخه های زردآلو حائز اهمیت است.

۱-    جوانه های چوب: این جوانه ها کوچک، مخروطی، و در روی بالشتک کوچکی که کمی برجسته است قرار دارند.

۲-    تکمه های گل: این جوانه ها گرد هستند و در زمستان تشخیص آنها مشکل است ولی یک ماه قبل از شکوفا شدن گل به خوبی نمایان می شوند. در روی برخی از شاخه های یک ساله جوانه های کشیده و منفردی که در انتهای شاخه ها کوتاه تر از جوانه های پایین هستند، پدید می آیند. این جوانه ها به علت عدم تغذیه مناسب و کافی تبدیل به جوانههای گل ضعیف می شوند.

۳-    جوانه های دوبل: همانند هلو جوانه های گل گاهی به صورت دو تایی مجتمع و یا مجزا از یکدیگر به طوری که در میان آنها یک جوانه برگ قرار گرفته دیده می شود.

۴-    جوانه خواب: این نوع جوانه ها همانند جوانه هایی که در گونه های درختان دانه دار دیده می شود در زردآلو تشکیل می گردند. هنگامی که جوانه انتهایی کورسون به دلیلی فعال نشود آنها فعال گشته و اندام هایی را تولید می کنند. با فعالیت و رشد و نمو جوانه های برگی اندام های خاصی در درختان زردآْلو تشکیل می شود که عبارتند از:

۱-    گورمان- شاخه های طویل و قوی هستند که در ناحیه اتصال به شاخه بسیار ضخیم و قوی می باشند و جوانه های روی آن با فاصله زیادی از یکدیگر قرار دارند و جوانه های برگی هستند.

۲-    شاخه های چوبی: شاخه هایی کوتاه، باریک و فواصل جوانه ها طبیعی می باشند. همچنین جوانه هایی که در روی این شاخه تشکیل می شوند تبدیل به جوانه های برگی می شوند.

۳-    شاخه های بارآور: این شاخه ها، شامل شاخه های مرکب همانند شاخه های هلو بوده و در روی این شاخه ها جوانههای برگی (نوک تیز) و جوانه های گل به صورت گرد هستند. ضمنا جوانه های گل مجتمع (دسته گل بهاری) در درختان زردآْلو همانند هلو تشکیل می گردد. این جوانه ها به طول ۳ تا ۴ سانتی متر بوده و از چندین جوانه گل تولید شده اند که در مرکز آنها جوانه برگی قرار گرفته است. شکل عمومی آنها همانند تاجی بوده که در وسط باریک و خاردار می باشد. این گونه جوانه ها معمولا بر روی برندی های دو یا سه ساله تشکیل می شوند و از نظر تولید برای درختان زردآلو جالب هستند. به طور کلی جوانه های گل به صورت منفرد در روی شاخه های یک ساله و به طور اختصاصی در روی شاخه های ۲ یا ۳ ساله ظاهر می شوند. هرس درختان زردآلو به منظور حفظ و نگهداری کورسون های کوتاه می باشد تا عمل بارآوری به خوبی صورت گیرد. همچنین جوانه های چوبی تغییر یافته و برندی های بارده را ایجاد می کنند. اگر هرس خیلی شدید انجام شود، جوانه های باقی مانده تولید شاخه های چوبی می نمایند. عملیات هرس در تابستان قبل و یا بعد از برداشت محصول به منظور تشکیل میوه ها و از طرف دیگر تبدیل جوانه های برگی به جوانه های گل انجام می شود. اصولا عملیات هرس تابستانه همانند هرس تابستانه هلو می باشد.